شرکت فینتک «برکس» در حال شرطبندی روی آیندهای متفاوت برای هوش مصنوعی سازمانی است. به گفته جیمز رجیو، مدیر فناوری این شرکت، چارچوبهای سنتی «ارکستراسیون» یا هماهنگی مرکزی عاملهای هوشمند، به جای تسهیلگر، به یک محدودیت تبدیل شدهاند. در مقابل، برکس معماری جدیدی به نام «توری عاملها» (Agent Mesh) ساخته است: شبکهای از عاملهای تخصصی که هر کدام در یک نقش مشخص (مانند بررسی انطباق هزینه یا تطبیق فاکتور) فعالیت میکنند. این عاملها به جای پیروی از گردش کارهای از پیش تعریف شده، به زبان ساده با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و مستقل عمل میکنند، در حالی که تمام فعالیتهایشان شفاف و قابل ردیابی است.
این رویکرد، تکاملی فراتر از «دستیار برکس» است که در سال ۲۰۲۳ معرفی شد. رجیو میگوید اگرچه آن دستیار مبتنی بر مدلهایی مانند کلاد و GPT کار میکند، اما هنوز محدودیتهایی دارد. هدف نهایی برکس این است که با استفاده از این توری هوشمند، عملاً خود شرکت برای مدیران مالی «ناپدید» شود و فرآیندهایی مانند مدیریت هزینه، درخواست سفر و تأیید بودجه به طور کامل و بدون نیاز به دخالت انسان انجام گیرد. در این معماری جدید، هر درخواست (مثلاً بازپرداخت) رویدادی ایجاد میکند که توسط عاملهای تخصصی مختلف و به صورت موازی پردازش میشود.
تحلیل و بررسی:
حرکت برکس به سمت کاهش هماهنگی مرکزی، نشاندهنده بلوغ فناوری مدلهای زبانی بزرگ و افزایش قابلیت اطمینان آنهاست. این رویکرد «توری» اگر موفق باشد، میتواند الگویی برای سیستمهای پیچیده سازمانی شود که نیاز به انعطاف و مقیاسپذیری بالا دارند. با این حال، چالش اصلی در این معماری غیرمتمرکز، حفظ یکپارچگی، امنیت و امکان حسابرسی دقیق در میان انبوهی از عاملهای مستقل خواهد بود.
منبع: VentureBeat (مشاهده متن اصلی)
n8n.ir/iit11c
کپی شد!