شاید فکر کنید مراکز داده غولپیکر هوش مصنوعی که شبانهروز برای پردازش میلیونها درخواست در حال سوختن هستند، تشنهترین موجودات فناوری به حساب میان. اما طبق آخرین تحقیقات، وقتی بحث مصرف کل آب در جهان مطرح میشود، این دیتاسنترها حتی یک قطره از سطل آب ندارند. سهم آنها از مصرف جهانی آب آنقدر ناچیز است که شاید باور نکنید: یک قطره در یک اقیانوس بزرگ.
با این حال، قضیه به همین سادگی نیست. یک دیتاسنتر حتی با ابعاد متوسط میتواند در محلی که قرار دارد، اثرات جبرانناپذیری بر منابع آبی بگذارد. یعنی هرچند در سطح جهانی خبری نیست، اما برای همان شهر یا منطقهای که کنار رودخانه یا دریاچهاش بنا شده، میتواند یک بحران واقعی باشد. به خصوص وقتی پای خنکسازی سرورهای داغ به میان میآید، نیاز به آب شیرین به شدت افزایش پیدا میکند و اینجاست که پای حساسیتهای زیستمحیطی به وسط میآید.
در حالی که غولهای فناوری مثل گوگل و مایکروسافت قول دادهاند تا سال ۲۰۳۰ به تعادل کامل آبی برسند (یعنی به اندازه مصرف، آب برگردانند)، هنوز موانع اجرایی زیادی وجود دارد. نکته جالب اینجاست که پیشرفتهای سختافزاری مثل تراشههای بهینهتر و خنککنندههای مایع نسل جدید میتوانند این اثر محلی را به مرور کاهش دهند، اما سرعت رشد هوش مصنوعی آنقدر بالاست که شاید این راهحلها دیر به داد برسند.
تحلیل و بررسی: با توجه به اینکه فشارهای اجتماعی و قانونی برای شفافیت مصرف آب در صنعت فناوری در حال افزایش است، پیشبینی میکنم که در سالهای آینده شاهد الزاماتی مانند گزارشدهی اجباری مصرف آب برای تمام دیتاسنترهای بزرگ باشیم. همچنین، این تحقیق نشان میدهد که استراتژیهای محلیسازی مراکز داده (استقرار در مناطق پرباران یا ساحلی) میتواند به یک مزیت رقابتی و تبلیغاتی برای شرکتهای فعال در حوزه ابری تبدیل شود. در نهایت، بعید نیست که فناوریهای خنککاری بدون آب (Dry Cooling) تا پنج سال آینده به استاندارد اصلی صنعت تبدیل شوند.
منبع: Ars Technica (مشاهده متن اصلی)
inoit.ir/post/152
کپی شد!