MCP ابزارها را حل کرد، A2A هماهنگی را؛ کی نوبت به حمل‌ونقل می‌رسد؟

دنیای پروتکل‌های عامل‌های هوش مصنوعی این روزها حسابی داغ است. بعد از موفقیت MCP از Anthropic در فراخوانی ابزارها و A2A از گوگل برای هماهنگی بین عامل‌ها، حالا سوال اصلی اینجاست: لایه حمل‌ونقل یا همان چگونگی ارتباط مستقیم این عامل‌ها با هم چه زمانی استاندارد می‌شود؟ در حال حاضر همه پروتکل‌های مطرح مثل MCP، A2A، ACP و ANP روی HTTP سوار شده‌اند، اما HTTP برای دنیایی طراحی شده که سرورها همیشه در دسترس باشند؛ درحالی‌که ۸۸٪ دستگاه‌های شبکه پشت NAT قرار دارند و بدون رله‌های متمرکز نمی‌توانند مستقیم با هم حرف بزنند. این یعنی تأخیر، هزینه و یک نقطه ضعف جدی.

خوشبختانه فناوری‌های پایه‌ای مثل UDP hole-punching، STUN، رمزنگاری X25519 و QUIC از قبل وجود دارند و در ابزارهایی مثل WireGuard و WebRTC جواب پس داده‌اند. چیزی که در دنیای عامل‌های هوش مصنوعی متفاوت است، مسیریابی مبتنی بر قابلیت است: یک عامل پژوهشی باید بتواند بپرسد «کدام هم‌تاها داده‌های لحظه‌ای ارز دارند؟» و جواب بگیرد. پروژه‌هایی مثل Pilot Protocol و libp2p درحال کار روی این موضوع هستند و پیش‌بینی می‌شود تا ۱۸ تا ۲۴ ماه آینده شاهد همگرایی در این لایه باشیم. IETF و W3C هم استانداردهای نهایی را احتمالاً در بازه ۲۰۲۷-۲۰۲۸ ارائه خواهند داد.

نکته مهم برای تیم‌های فنی این است که لایه کاربردی (MCP و A2A) به‌قدر کافی پایدار است و می‌توان از حالا روی آن سرمایه‌گذاری کرد. اما لایه حمل‌ونقل هنوز در فاز آزمایشی قرار دارد؛ پس معماری سیستم‌های خود را طوری طراحی کنید که لایه معنایی و لایه حمل‌ونقل کاملاً از هم جدا باشند. این تفکیک امروز ارزان است، اما بعداً اگر نخواهید دوباره از صفر بنویسید، می‌تواند شما را نجات دهد.

تحلیل و بررسی: به نظر می‌رسد رقابت اصلی در لایه حمل‌ونقل بین راه‌حل‌های متمرکز (شبیه WebRTC با سرورهای TURN) و معماری‌های کاملاً همتا-به-همتا شکل خواهد گرفت. با توجه به استقبال گسترده از MCP و A2A، احتمال دارد که استاندارد نهایی حمل‌ونقل از دل همین اکوسیستم لینوکس فاندیشن بیرون بیاید. تیم‌هایی که امروز معماری خود را با جداسازی دقیق لایه‌ها طراحی کنند، در دو سال آینده کمترین هزینه مهاجرت را خواهند پرداخت.

منبع: VentureBeat (مشاهده متن اصلی)