بیست سال از روزی میگذرد که اپل تصمیم گرفت از تراشههای PowerPC به اینتل مهاجرت کند؛ تصمیمی که دنیای مک را برای همیشه تغییر داد. این جابجایی باعث شد تا مکبوکها و آیمکهای باریکتر و قدرتمندتری متولد شوند، اما در نهایت خود اپل هم به این نتیجه رسید که وابستگی به اینتل دیگر جوابگو نیست. حالا که نسل مکهای مجهز به تراشههای M اپل (Apple Silicon) تقریباً کامل شده، وقت آن رسیده که نگاهی به فراز و نشیبهای این دوران بیندازیم.
این مهاجرت چه در سال ۲۰۰۶ و چه در سال ۲۰۲۰، هر دو بار با یک هدف مشخص انجام شد: کنترل بیشتر روی سختافزار و بهینهسازی عملکرد. مکهای اینتلی در سالهای اوج خود توانستند پل ارتباطی بین کاربران حرفهای و ویندوز باشند، اما با محدودیتهایی مثل مصرف بالای انرژی و گرمای زیاد مواجه شدند. از طرفی، اپل با تراشههای M1 به بعد نه تنها سرعت و عمر باتری را متحول کرد، بلکه مسیر را برای نوآوریهای هوش مصنوعی و فضای ابری هموارتر ساخت.
حالا با اعلام رسمی توقف تولید مکهای جدید با تراشههای اینتل، فصل جدیدی در تاریخ اپل رقم خورده است. کاربرانی که هنوز از مدلهای اینتلی استفاده میکنند، احتمالاً تا چند سال آینده بتوانند آپدیتهای macOS را دریافت کنند، اما دیگر خبری از قدرتگیری و امکانات انحصاری تراشههای M نیست. این نقطه عطفی است که نشان میدهد اپل دیگر به اینتل به عنوان شریک استراتژیک نگاه نمیکند و کاملاً مستقل شده است.
تحلیل و بررسی:
با توجه به روند فعلی، به نظر میرسد اپل در نسل بعدی مکها تمرکز بیشتری روی یکپارچگی سختافزار و نرمافزار برای هوش مصنوعی و یادگیری ماشین خواهد داشت. همچنین، حذف کامل وابستگی به اینتل میتواند به اپل اجازه دهد تا مکهایی با معماری کاملاً بسته و امنتر عرضه کند که برای کاربران حرفهای و سازمانی جذابتر باشد. احتمالاً شاهد نسل جدیدی از مکبوکها با تراشههای M4 یا حتی M5 خواهیم بود که استانداردهای جدیدی در صنعت پردازش تعریف میکنند.
منبع: Ars Technica (مشاهده متن اصلی)
inoit.ir/post/250
کپی شد!