بالاخره عمر بیستساله مکهای اینتل اپل به پایان رسید. این همکاری که در سال ۲۰۰۵ با وعده پرفورمنس بالاتر و سازگاری بیشتر شروع شد، پس از گذشت دو دهه شاهد فراز و نشیبهای زیادی بود. در آن سالها، مهاجرت از معماری PowerPC به x86 اینتل، انقلابی در دنیای مک ایجاد کرد و به کاربران اجازه داد تا به راحتی ویندوز را نیز روی سیستمهای خود نصب کنند. اما روابط این دو غول تکنولوژی، همیشه شیرین نبود و اپل کمکم از محدودیتهای اینتل خسته شد.
رقابت تنگاتنگ بر سر کوچکتر کردن فرآیند ساخت تراشه (مانند ۱۴ نانومتر در مقابل ۷ نانومتر) و تأخیرهای مداوم اینتل در عرضه نسلهای جدید، اپل را به سمت یک تصمیم سرنوشتساز سوق داد: بازگشت به معماری اختصاصی مبتنی بر ARM با نام Apple Silicon. حالا با تراشههای M۱، M۲ و نسلهای بعدی، اپل نهتنها کنترل کامل سختافزار و نرمافزار را در دست گرفته، بلکه در زمینه کارایی و بهرهوری انرژی، رقیبسختتری برای سایر شرکتها شده است.
تحلیل و بررسی:
این تغییر استراتژی، نشاندهنده بلوغ بیسابقه اپل در طراحی تراشه و اهمیت حاکمیت کامل بر زنجیره تأمین است. احتمالاً در آینده شاهد همگرایی بیشتر معماری تراشههای اپل در تمامی دستگاهها از آیفون تا مکبوک خواهیم بود که توسعه نرمافزار را بسیار تسهیل میکند. این حرکت، صنعت لپتاپ و رایانه شخصی را به سمتی خواهد برد که تراشههای اختصاصی و یکپارچگی سختافزار با نرمافزار، به معیار اصلی برتری تبدیل شود و رقابت با اینتل و AMD در بازار رایانه رو به تشدید است.
منبع: Ars Technica (مشاهده متن اصلی)
n8n.ir/iit251r
کپی شد!